و مرويست از عبد الله بن عبيد بن زيد كه گفت : ديدم حضرت امام جعفر صادق و عبد الله بن الحسن را در غرى نزد قبر امير المؤمنين ( ع ) و عبد الله اذان و اقامه گفت و در عقب حضرت نماز كرد و شنيدم كه حضرت مىفرمود كه اين قبر حضرت امير المؤمنين است . و ثقفى در كتاب مقتل امير المؤمنين ( ع ) روايت كرده است از صفوان بن مهران جمّال كه او گفت كه من حضرت امام جعفر صادق ( ع ) را بر شتران خود سوار گردانيده به طرف نجف آوردم و چون به حيره رسيدند - و آن شهرى بوده است در حوالى كوفه - ، فرمودند كه يا صفوان ! به دست چپ ميل كن تا از حيره بگذريم و به طرف قايم برو . گويا قايم عمارتى يا ميلى و علامتى بوده است در حوالى نجف . پس رسيديم به موضعى كه نشان قبر حضرت امير را در آنجا مىدادند . حضرت به زير آمدند و وضو ساختند و پيش ايستادند و با عبد الله بن الحسن نماز گزاردند . پس چون از نماز فارغ شدند ، پرسيدم كه فداى تو شوم ! اين چه موضع است ؟ فرمود كه اين قبر علىّ بن ابى طالب است - صلوات الله عليه - و اين قبريست كه شيعيان به زيارتش مىآيند . و مرويست از ابى الفرج سندى كه من با حضرت امام جعفر صادق ( ع ) بودم وقتى كه آن حضرت به حيره تشريف بردند . در شبى فرمودند كه استر را زين كن . پس سوار شدند و من در خدمت آن حضرت بودم تا رسيديم به پشت كوفه ، يعنى نجف . پس آن حضرت فرود آمدند از استر و دو ركعت نماز گزاردند و اندكى دور تر رفتند و دو ركعت ديگر نماز كردند و اندكى ديگر دور تر رفتند و دو ركعت نماز بجا آوردند . من گفتم : فداى تو گردم ! ديدم كه در سه موضع نماز گزارديد . فرمود كه موضع اوّل موضع قبر حضرت امير المؤمنين ( ع ) بود ، و موضع دويم محلّ دفن سر مبارك حضرت امام حسين ( ع ) بود و موضع سيّم جاى منبر حضرت قايم آل محمّد ( ص ) بود . مصنّف گويد كه اين حديث نيز در اخبار ما منقولست به عبارت ديگر . خبر داد مرا عمّ سعادتمند به سند معتبر از ابان بن تغلب كه گفت با حضرت امام جعفر صادق ( ع ) بودم كه گذشتند به صحراى نجف و فرود آمدند و دو ركعت نماز كردند و اندكى پيشتر